7 Ἁγία Μάρτυς Πολυχρονία ἦταν μητέρα τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου καὶ καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη Λύδδα (Διόσπολη) τῆς Παλαιστίνης. Προερχόταν καὶ ἐκείνη ἀπὸ φημισμένο καὶ ἀρχοντικὸ γένος. Ἦταν σεμνὴ καὶ γενναία καὶ πλημμυρισμένη ἀπὸ σωφροσύνη, καλοσύνη καὶ γλυκύτητα. Ἀπ’ ὅλα πιὸ πολὺ ἡ ψυχή της ἀγαποῦσε τὸν Θεό, τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ταπείνωση. Ὁ χρόνος της κυλοῦσε μὲ τὴν ἀνάγνωση τῶν Θείων Γραφῶν καὶ τὴν προσευχή. Τὶς προσευχὲς δὲ καὶ τὶς ἀγρυπνίες της, ἡ μακαρία Πολυχρονία, τὶς συνόδευε μὲ ἐγκράτεια καὶ νηστεία. Ἔτσι, ἀποσπασμένος ὁ νοῦς της ἀπὸ τὴ γῆ ὑψωνόταν στὸν οὐρανὸ καὶ βυθιζόταν στὴ θεωρία τοῦ Θεοῦ. Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο μεταμόρφωνε τὸ γύρω χῶρο της καὶ ἄφηνε νὰ διαχέεται στὸ εἰδωλολατρικὸ περιβάλλον τοῦ συζύγου της Γεροντίου ἡ πάντερπνη ὀσμὴ τῆς πνευματικῆς εὐωδίας.
Ἡ Ἁγία Πολυχρονία μεγάλωνε κρυφὰ τὸν υἱό της μὲ παιδεία καὶ νουθεσία Κυρίου. Τοῦ μετέδιδε τὴν θερμή της ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστό, καθὼς καὶ τὴν βαθιὰ εὐλάβειά της. Καὶ ὅταν ἐκεῖνος ἀντιμετώπισε τὸ μαρτύριο γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ἡ Ἁγία βρισκόταν διαρκῶς κοντά του. Καὶ στὴ φυλακὴ καὶ στὸν τόπο τῶν μαρτυρίων. Φρόντιζε πάντοτε γιὰ τὴν ἐνίσχυσή του μὲ τὰ Ἄχραντα Μυστήρια.

Ὅταν τὴν εἶδε ὁ βασιλέας Διοκλητιανὸς νὰ ὁμιλεῖ στὸν Ἅγιο, τὴν κάλεσε κοντά του καὶ τὴν ρώτησε ποιὰ εἶναι. Ἡ Ἁγία μὲ πνευματικὴ ἀνδρεία ἀπάντησε: «Μὲ λένε Πολυχρονία καὶ εἶμαι Χριστιανή, ὅπως καὶ ὁ υἱός μου Γεώργιος, ποὺ νομίζεις ὅτι τιμωρεῖς, ἐνῷ αὐτὸς στεφανώνεται ἀπὸ τὸν Βασιλέα Χριστό». Ἐξοργισμένος ὁ Διοκλητιανὸς πρόσταξε νὰ τὴν βασανίσουν ἀμέσως. Στὴν συνέχεια τὴν κρέμασαν ἐπάνω σὲ ἕνα ξύλο καὶ τῆς ἔκαναν ἀκόμη μεγαλύτερα μαρτύρια. Κατέσχισαν τὶς σάρκες τοῦ σώματός της μὲ σιδερένιες χειράγρες τόσο πολύ, ποὺ φάνηκαν τὰ σπλάχνα της. Ὓστερα πῆραν ἀναμμένες λαμπάδες καὶ ἄρχισαν νά καῖνε τὶς πληγές της. Παρόλα αὐτὰ ἐκείνη ἔμενε ἀσάλευτη στὴν πίστη της καὶ ἀνδρεία στὸν λογισμό της. Οἱ δήμιοι ὅμως συνέχισαν. Τῆς φόρεσαν μὲ λαβίδες σιδερένια πυρακτωμένα ὑποδήματα. Ἡ Ἁγία Πολυχρονία, μὲ τὴν παρηγοριὰ τοῦ Παρακλήτου, νίκησε τοὺς πόνους καὶ παρέδωσε μὲ εἰρήνη τὴν ἁγία της ψυχὴ στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ.
Τὸ τίμιο λείψανό της τὸ παρέλαβαν κρυφὰ οἱ Χριστιανοὶ καὶ τὸ ἐνταφίασαν δοξάζοντας τὸν Θεό.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Ζωήν την αιώνιον επιποθούσα σεμνή, φθαρτών κατεφρόνησας και ηδονών κοσμικών, Χριστόν αγαπήσασα. Όθεν Πολυχρονία, συν υιώ Γεωργίω, θείω τροπαιοφόρω, Μαρτυρίου μετέσχες, διό σε, μακαρία πίστει γεραίρομεν.

Ποίημα εις την Αγία Πολυχρονία του Χ. Μπούσια

ΜΙΚΡΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

Μετὰ τὸν Προοιμιακόν, εἰς τὸ Κύριε ἐκέκραξα ἱστῶμεν στίχους δ΄, καὶ ψάλλομεν στιχηρὰ προσόμοια. Ἦχος α΄. Τῶν οὐρανίων ταγμάτων.
Χαίρει πληθὺς τῶν Ἀγγέλων, ἐπὶ τῇ μνήμῃ σου, Πολυχρονία Μάρτυς, σὺν τοῖς δήμοις Μαρτύρων, ὑπήνεγκας γὰρ πόνους ἀνδροπρεπῶς, καὶ ἐνήθλησας ἄριστα, διὰ τὸ πάντιμον ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἀλήθειαν τῆς πίστεως.
Πολυθεΐας τὴν πλάνην, φυγοῦσα ἔνδοξε, νομίμως ἠγωνίσω, καὶ προσῆνεγκας δῶρον, Κυρίῳ σῶν αἱμάτων τοὺς ὀχετούς, σὺν υἱοῦ σου τοῖς σκάμμασι, τοῦ ἀηττήτου Μαρτύρων ὑπογραμμέ, Γεωργίου τοῦ στερρόφρονος.
Τοὺς σπαθισμοὺς τῶν μελῶν σου, καθυπομένουσα, καὶ ἐκδορὰν σαρκός σου, ἀλκιφρόνως ἀθέων, κατῄσχυνας τὰς τάξεις Μάρτυς κλυτή, ἐνθυμοῦσα τὰς φάλαγγας, Πολυχρονία ἁπάντων τῶν εὐσεβῶν, τῶν ὑμνούντων σου τὴν ἄθλησιν.
Οἷα φιλόστοργος μήτηρ, σοφῶς ἐξέθρεψας, ἐν νουθεσίᾳ θείᾳ, καὶ παιδείᾳ Κυρίου, τὸ τέκνον σου Γεώργιον τὸν σεπτόν, καὶ ἐν τέλει προσήγαγες, Πολυχρονία ὡς θῦμα αὐτόν Χριστῷ, λογικόν καὶ ὁλοκάρπωμα.
Δόξα. Ἦχος β΄.
Τοῦ Τροπαιοφόρου Γεωργίου μῆτερ πεφιλημένη, καὶ ἀθλητριῶν ἀκροθίνιον, Πολυχρονία ἔνδοξε, πίστει τιμῶντές σε βοῶμεν· ταῖς ἱκεσίαις σου περίσῳζε ἡμᾶς, πάσης βλάβης καὶ ἐπηρείας τοῦ ἀντικειμένου, ὡς παῤῥησίαν ἔχουσα, πρὸς Κύριον τὸν Θεόν ἡμῶν.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Τῆς ἑορτῆς.
Ἀπόστιχα. Ἦχος β΄. Οἶκος τοῦ Ἐφραθᾶ.
Ξῦλον πανευθαλές, βλαστὸν Πολυχρονία, ἐβλάστησας ὡραῖον, τὸν ἐν τροπαιοφόροις, παμμέγιστον Γεώργιον.
Στ.: Θαυμαστὸς ὁ Θεός ἐν τοῖς Ἁγίοις Αὐτοῦ.
Φύσεως ἀσθενές, καὶ χαῦνον παριδοῦσα, κλεινὴ Πολυχρονία, ὑπὲρ τῆς ἀληθείας, ἀνδροπρεπῶς ἐνήθλησας.
Στ.: Τοις Ἁγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ Αὐτοῦ, ἐθαυμάστωσε ὁ Κύριος.
Πόθον τὸν ἱερόν, διήγειρας τοῦ θείου, υἱοῦ σου Γεωργίου, ὑπὲρ Χριστοῦ τεθνάναι, Πολυχρονία πάνσεμνε.
Δόξα. Τριαδικόν.
Πάτερ σὺν τῷ Υἱῷ, καὶ Πνεύματι τῷ θείῳ, οἰκτείρησον τὸν κόσμον, λιταῖς τῆς Σῆς πανσόφου, Πολυχρονίας Μάρτυρος.
Καὶ νῦν. Θεοτοκίον τὸ κάτωθι, ἤ τῆς Ἑορτῆς.
Ἄνασσα θαυμαστή, ἠγλαϊσμένε θρόνε, τοῦ πάντων Βασιλέως, ὑπὲρ τῶν σὲ ὑμνούντων, τὸν Υἱόν ἱκέτευε.
Νῦν ἀπολύεις.
Τρισάγιον.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Ἐναθλούμενον εἶδες ὅν ὡς βρέφος ἐβάστασας, ἐν ταῖς σαῖς ἀγκάλαις τὸν θεῖον, τροπαιοῦχον Γεώργιον, καὶ τούτου ἠκολούθησας λαμπρόν, σεμνὴ Πολυχρονία ταῖς ὁδοῖς, ὅθεν στέφους μαρτυρίου, καὶ σὲ ὁ Ζωοδότης κατηξίωσε· δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ κραταιώσαντι, δόξα τῷ σὲ ἡμῖν πανσθενουργόν, προστάτιν δείξαντι.
Ἀπόλυσις.

Πηγή: http://voutsinasilias.blogspot.com/2010/04/24.html

footer2


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ